Najczęstsze pytania

SIBO (Small Intestinal Bacterial Overgrowth) to przerost bakteryjny jelita cienkiego — stan, w którym namnaża się tam nadmierna liczba bakterii bytujących normalnie głównie w jelicie grubym. Fermentują one resztki pokarmu, co prowadzi do gazów, wzdęć i innych dolegliwości.

Najczęściej wzdęcia, nadmierne gazy, ból i dyskomfort brzucha, biegunki lub zaparcia (czasem naprzemiennie) oraz uczucie pełności po posiłku. Część osób zgłasza też zmęczenie i „mgłę mózgową”. Objawy zwykle nasilają się po posiłkach bogatych w fermentujące węglowodany.

Najczęściej stosuje się wodorowo-metanowy test oddechowy (z laktulozą lub glukozą), który mierzy gazy produkowane przez bakterie po wypiciu roztworu cukru. Złotym standardem jest posiew aspiratu z jelita cienkiego, ale jest inwazyjny i rzadziej wykonywany. Diagnozę zawsze stawia lekarz.

Objawy mocno się pokrywają (wzdęcia, ból, zaburzenia wypróżnień). Uważa się, że SIBO może leżeć u podłoża części przypadków zespołu jelita drażliwego (IBS), ale nie każdy z IBS ma SIBO i odwrotnie. Dlatego kluczowa jest właściwa diagnostyka.

Między innymi zaburzenia motoryki jelit (osłabiony „sprzątający” ruch MMC), obniżona kwasowość żołądka, zmiany anatomiczne, niektóre leki czy przebyte infekcje jelitowe. SIBO często jest skutkiem innego problemu — dlatego leczy się również jego przyczynę.

Zwykle łączy się antybiotykoterapię celowaną, wsparcie dietą, leki poprawiające motorykę oraz leczenie przyczyny. Schemat dobiera lekarz indywidualnie — to nie jest terapia „na własną rękę”.

Nie leczy przyczyny — łagodzi objawy, zmniejszając ilość fermentujących węglowodanów, którymi „żywią się” bakterie. Bywa elementem terapii i okresem ulgi, ale docelowo dąży się do jak najszerszej, dobrze tolerowanej diety. Najlepiej stosować ją pod opieką dietetyka.

Tak, nawroty są częste — zwłaszcza gdy nie usunięto przyczyny (np. zaburzeń motoryki). Dlatego po leczeniu ważna jest profilaktyka i kontrola czynników sprzyjających.

To zależy od osoby i fazy leczenia. Błonnik rozpuszczalny bywa lepiej tolerowany niż nierozpuszczalny, ale reakcje są indywidualne. Wprowadzaj go ostrożnie i obserwuj objawy.

Bardzo różnie — od kilku tygodni po dłuższy proces, szczególnie przy nawrotach. Zależy od przyczyny, odpowiedzi na leczenie i tego, czy uda się usunąć czynnik sprawczy.

Nie. To nie infekcja przenoszona z człowieka na człowieka, lecz zaburzenie równowagi własnej mikroflory.

Gdy objawy się utrzymują lub nasilają, pojawia się niezamierzona utrata masy ciała, krew w stolcu, niedokrwistość, gorączka albo silny ból. To sygnały wymagające pilnej oceny lekarskiej.